รู้สึกน้อยใจชีวิตกับครอบครัวมากเลยค่ะทำไงดี

ตอนแรกครอบครัวเราค่อนข้างตามใจเราตอนเด็กๆแต่คุณแม่อยากมีน้องซึ่งคุณพ่อก็โอเคแต่อยากให้เลิกทำงานเพราะจะได้มีเวลามาเลี้ยงลูกลูกจะได้โตมาเป้นเด็กดีตอนมีน้องชีวิตมันก็โอเคอยู่นะคะมันก็เรื่อยๆจนหลังๆบ้านเริ่มมีปัญหาการเงินเพราะปั่นเงินไม่ค่อยทันค่าใช้จ่ายมันเยอะจากที่มีเงินใช้อย่างสบายก็เริ่มไม่สบายขึ้นยอมรับตรงๆว่ายังไม่ชินค่ะแอบร้องไห้บ่อยๆพอเราโตมาเรายอมรับว่าเป็นเด็กค่อนข้างขี้เกียจไม่ชอบทำงานบ้านแต่เราก็ทำนะคะล้างจานกว่ดบ้านถูบ้านแต่อาจจะนอนก่อนทำแต่ก็ทำแต่ในสายตาพ่อแม่เราถูกมองเป็นเด็กไม่ได้เรื่องไปแล้วเราน้อยใจนะคะมันแย่มากเลยที่ไม่ว่าเราจะทำอะไรมักไม่ถูกใจเค้าสักอย่างที่หลายเรื่องนะคะที่มีเรื่องตอนเด็กๆที่ทำให้น้อยใจมากๆจนมันฝังใจแต่เราก็รู้ว่าเราอาจเป็นลูกที่ไม่ดีพอแต่เราก็เชื่อฟังพ่อแม่มาตลอดเราแทบไม่กล้าตัดสินอะไรเองเลยเพราะพ่อแม่มักตัดสินใจให้เราตลอดแต่เราก็ไม่เคยแย้งแม้กระทั่งเราตัดผมโดนที่ไม่ได้บอกพ่อกับแม่เราก็โดนว่าและทะเลาะกับแรงมากๆเลยตั้งแต่นั้นเราก็ไม่กล้าตัดผมเองแต่พ่อแม่เราเลี้ยงดูด้วยความรักนะคะและดูแลมากๆถึงจะให้อยู่ระเบียบแต่ระเบียบนี้ก็เป็นระเบียบที่ถูกต้องเพราะระเบียบนี้ทำให้เราไม่เคยยุ่งกับของมึนเมาหรือไปเที่ยวไหนผู้ชายเราก็ไม่ยุ่งนะคะเพราะพ่อแม่สอนว่าเรายังเด็กตอนแรกมันไม่เท่าไหร่ค่ะแต่พอม1มามันเริ่มหนักขึ้นค่ะเพราะน้องกำลังโตและน้องดื้อมากพ่อแม่เลยต้องการที่สอนน้องความเอาใจใส่เราเลยน้อยลงบางทีที่เค้าหฃุดหงิดน้องเค้าก็มาลงกับเราเอาอารมณ์หงุดหงิดมาใส่เราคำพูดของคุณแม่ค่อนข้างเป็นคนปากร้ายค่ะค่อนข้างรุนแรงต่อจิตใจเรามากๆแต่เรายอมรับนะคะว่าหลายเรื่องเราก็เป็นคนผิดเองเช่นน้องเรามารื้อกระเป๋าเราแล้วเจอขยะแต่เราขี้เกียจหยิบให้แล้วก็ไม่ชอบที่น้องมารื้อแม่เลยว่าว่าเราไม่มีเหตุผลก็มีคำด่ามากมายแต่คำที่คุณแม่ใช้บ่อยมากๆในช่วงนึงคือไปตายเถอะเราก็ชอบตอบด้วยการว่าได้เดี๋ยวจะตายให้ดูเลยแม่ก็จะบอกว่าถ้าแกโง่ถึงขนาดจะไปทำไรแบบนั้นก็ไปเถอะเราก็เสียใจนะคะเสียใจมากๆเลยเราเป็นคนไม่ค่อยพูดว่ารู้สึกยังไงไม่ร้องไห้ต่อหน้าพ่อแม่หรือบอกรักกอดหอมการแสดงออกเราเป็นคนพูดน้อยมากๆในใจเราคิดนะคะว่าทำไมถึงพูดกับเราแบบนี้เราเสียใจมากๆเลยเราอยากตายทุกครั้งจริงๆที่คุณแม่พูดแบบนี้จนมีครั้งนึงเราทะเลาะกันหนักมากๆจนเรายอมพูดไปร้องไห้ไปว่าเรามาปรับกันได้มั้ยแม่หนูจะทำตัวให้ดีขึ้นแต่แม่เลิกพูดแรงๆกับหนูได้มั้ยหนูขอนะแล้วแม่เราก็บอกว่าทำไมจิตใจแกมันบอบบางขนาดนั้นเลยหรอเราเลยบอกว่าที่ไล่ให้ไปตายไม่เอาได้มั้ยแม่ก็ตอบเราว่าฉันเป็นแม่แกไม่มีสิทธิมาสอนฉันตอนนั้นเราชาไปหมดเลยเหมือนความรู้สึกเรามันตีกันไปหมดช่วงเวลา3ปีเรารู้สึกอยากตายในทุกๆวันแต่ถึงคุณแม่จะพูดจาไม่ดียังไงแต่ตอนที่ไม่ทะเลาะกันคุณแม่เป็นคน่ารักๆมากๆเลยนะคะเค้ารักลูกมากๆจริงๆจนคุณแม่ไม่สบายไปหาหมอแล้วพบว่าเป็นโรคมะเร็งระยะสุดท้ายตอนนั้นเราเหมือนโลกพังเลยค่ะแม่เป็นคนที่ฟังเรื่องที่เราเจอมาแต่ละวันมากที่สุดเลยถึงเราจะพูดน้อยแต่เวลาเราอยู่กับแม่เราพูดมากนะคะหมายถึงเม้าส์กันแต่พูดน้อยเรื่องเวลามีเรื่องเครียดหรือเสียใจเรามักเก็บไว้คนเดียวพอแม่ป่วยค่าใช้จ่ายก็มากขึ้นค่ะแต่รายได้กับลดลงทำให้วันนึฃของบ้านเราเครียดมากๆเลยค่ะตอนนั้นเรารู้สึกเศร้าทุดครั้งมี่อยู่บ้านเราไม่อยากกับบ้านเลยเพราะเราเศร้ามากจริงๆพอทุกคนหงุดหงิดหรือเจออะไรแย่ๆมาพอเราทำอะไรพลาดเราก็มักโดนใส่อารมณ์ด้วยคำพูดเราน้อยใจพ่อมากๆที่เวลาเราทำอะไรพลาดเราอยากให้เค้าปลอบเราบ้างแต่เค้ามักจะหัวเราะมีครั้งนึงเราได้ไปแข่งบาสถึงเราจะไม่เล่นเก่งอะไรแต่เราก็ตั้งใจและพยายามมากนะคะแต่พอเราแพ้กลับมาพ่อก็ขำแล้วบอกว่าแกจะเล่นเป็นหรอคิดแล้วว่าสู้ใครไม่ได้หรอกแล้วก็ขำตอนนั้นเราเสียใจมากๆเลยทำไมถึงไม่ปลอบกันหนูก็เสียใจตอนนั้นเราก็คิดแบบนั้นมันฝังใจตลอดที่เวลาเราทำอะไรพลาดพ่อมักหัวเราะเยาะเราใจเราเจ็บมากๆเจ็บทุกครั้งที่หัวเราะเยาะเราเเต่เราเข้าใจนะคะว่าเค้าเหนื่อยเวลาที่เค้ากลับมาบ้านเค้าชอบว่าเราว่าเราไม่ทำอะไรเลยเราเหมือนเป็นขยะของบ้านเป็นอะไรที่แย่มากๆของบ้านเหมือนเป็นภาระเรารู้สึกแบบนั้นในทุกๆวันเราเหมือนคนที่ล้มในทุกๆวันเราไม่ได้รู้ว่าเราจะพยายามลุกได้อีกสักกี่ครั้งอีกนานแค่ไหนเรายอมรับนะคะว่าเราเหนื่อยมากๆตอนนี้เราไม่เคยกลัวความตายเลยเราอยากหลับสบายๆแล้วหายไปเลยแต่เราก็นึกถึงคุณพ่อว่าแล้วคุณพ่อต้องอยู่คนเดียวหรอเรารักคุณพ่อมากๆเลยเราชอบมากๆที่เวลาเค้าดูตลกแล้วขำเพราะเรารู้ว่าเค้าเจอเรื่องเครียดมาเยอะมากพอแล้วเราพยายามอ่านข่าวเพื่อหาเรื่องคุณกับเค้าเราอยากมีเวลาคุยกับพ่อบ้างเราพยายามหาคลิปหาหนังที่เค้าชอบเปิดในทีวีเรามีความสุขมากๆที่ได้ดูอะไรด้วยกันเราต้องการความรักจากครอบครัวเวลาจากครอบครัวเราคิดถึงแม่มากๆยิ่งเวลาอยู่คนเดียวเราคิดถึงแม่จนแทบทนไม่ไหวเราเหมือนใจจะขาดเลยพ่อเราเหนื่อยมากเรารู้เราพยายามที่ดูแลน้องฝึกทำอาหารทำงานบ้านมันอาจจะไม่มากพอสำหรับเค้าแต่เราก็พยายามแต่เราเสียใจมากๆที่ทุกครั้งที่เราทำมันไม่พอใจหรือมันยังไม่พอสำหรับเค้าแล้วเค้าพูดว่าแกไม่เคยช่วยอะไรฉันเลยทั้งๆที่เราพยายามจะช่วยเค้าทุกครั้งเราได้แต่คิดว่าแล้วสิ่งที่เราทำละมันไม่มีความหมายอะไรเลยหรอพ่อไม่เคยจำได้เลยว่าเราชอบกินอะไรพ่อไม่เคยรู้เลยว่าเราชอบอะไรเวลาไปข้างนอกตอนหยุดพ่อเรามักพาไปในที่เที่ยวที่น้องชอบที่ๆเราชอบพ่อไม่รู้ว่ามันคือที่ไหนด้วยซ้ำแต่จริงๆเราแค่ต้องการอยู่บ้านทำอะไรร่วมกันในครอบครัวดูหนังคุยกันกินข้าวด้วยกันแค่นั้นจริงๆเวลาพ่อซื้อขนมมาบางทีก็ซื้อมาแต่ของน้องบางทีห็ซื้อแต่ของที่น้องชอบเราหิวเราก็พยายามกินบางทีพ่อซื้อของโปรดเรามาแต่ก็ป้อนแต่น้องพอเรากลับมาเค้าก็ไม่เคยเหลือให้เราเลยเค้าทำงานหนักมากๆเราอยากให้เค้ามีความสุขมีวันหยุดเราไม่เคยได้ออกไปไหนเลยเพราะน้องยังเด็กมากๆแค่5ขวบเราพยายามจะเข้าใจเพราะว่าเราค้องดูแลน้องครอบครัวเราไม่เหมือนครอบครัวอื่นแล้วน้องเราดื้อมากๆจริงๆเวลาเราต้องตีน้องเรารู้สึกผิดมากๆเราตีไปร้องไห้ไปเกือบทุกครั้งเพราะน้องเราน่าสงสารที่เค้าได้อยู่กับแม่แค่5ปีเค้าต้องการความรักเรารู้แต่บางทีทุกครั้งทุกคนมักสงสารแต่น้องเราเพราะเราพูดน้อยแล้วไม่ร้องไห้ให้ใครเห็นดูเข้มแข็งเพราะเราโตแล้วเราเหมือนคนไม่มีความรู้สึกในสายตาคนอื่นในสายผู้ใหญ่เราเป็นคนนิสัยแข็งมากๆเราไม่เคยได้กอดพ่อกับแม่เลยเพราะเราไม่ค่อยแสดงออกว่าต้องการขนาดวันสุดท้ายที่แม่เสียเรายังแค่ได้จับมือแม่เเต่มันอุ่นมากๆจริงๆแบบที่ไม่เคยรู้สึกอบอุ่นขนาดนี้มาก่อนเราตั้งแต่แม่เสีย3เดือนกว่าไม่มีวันไหนเลยที่เราไม่ร้องไห้เราคิดถึงแม่มากๆและเราต้องการความรักจากพ่อที่เค้าแสดงออกแต่เค้าไม่ค่อยแสดงออกเค้าเป็นคนพูดน้อยเรารู้ว่าเค้ารักเรามากแต่เราอยากได้ความอบอุ่นความรักเราไม่อยากรู้สึกเหมือนอยู่ตัวคนเดียวอีกแล้วเราไม่อยากร้องไห้อ่อนแอในทุกวันอีกแล้วไม่อยากฟังคำคนที่ชมว่าเราเข้มแข็งอีกแล้วเราจะอดทนในทุกวันแต่มันเหนื่อยมากจริงๆจนบาวทีก็ไม่ไหวจะสู้แล้ว